در برابر مقاومت ما که مسلحانه، سراسری و نفی کنندۀ تمامیت نظام حاکم است، به طور کلی دو شِبه مقاومت هم صف بندی کرده اند که یکی رو به سوی رژیم خمینی و دیگری رو به سوی رژیم گذشته دارد. پیام این دو شبه مقاومت یکی است: مردم ایران راهی جز این ندارند که یا به رژیم سابق برگردند (فوقش با مقداری حک و اصلاح به سبک اسپانیایی!) یا به رژیم کنونی تن دردهند (فوقش با مقداری حک و اصلاح در جهت نزدیکی شرعی به غرب). پیام جنبش مقاومت مسلحانۀ ما نشان دادن بی پایگی این دو راهی، آگاه کردن مردم به نیروی بی پایان خود، و در نتیجه پاک کردن جامعه از فضولات استبداد و ارتجاع و وابستگی است. این پیام، حتی اگر جنبش مقاومت مسلحانه در عمل به پیروزی نرسد، به عنوان والاترین ارزش فرهنگی این دوران، به عنوان هویّتی روشن و افتخارآمیز در این عصرِ سرگشتگی ها و از خود بیگانگی ها در قلب تاریخ باقی خواهد ماند و بی هیچ تردید پدیدآورندۀ جنبشهای بزرگی در آینده خواهدشد. مردادماه 1363».
 (ماهنامۀ «شورا»، شماره اول، آبان 1363)